Ik ben een ambitieuze gast. Dat ben ik eigenlijk altijd geweest.

Ik wil graag vooruit en krijg graag dingen voor elkaar. Soms wil ik nog steeds weleens te snel en schiet ik naar voren. Tegelijkertijd wil ik graag aardig gevonden worden.

Dat gebeurt nog steeds. And that’s ok.

Ik ben er alleen veel opener over geworden. En er nieuwsgieriger naar. Ik ken mijn patronen inmiddels en durf ze ook te benoemen. Nu merk ik het vaak terwijl het gebeurt. Maar natuurlijk soms ook pas als ik naar huis rijd. Waarom ging ik daar zo snel? of juist: waarom zei ik daar eigenlijk niks? Wat gebeurde daar nou?

Die nieuwsgierigheid heeft me niet minder ambitieus gemaakt. Sterker, ik begon in te zien van wat er kan gebeuren als mensen samen iets proberen te bereiken en dit van elkaar weten. En elkaar hier mee helpen.

want ik begon het ook steeds meer bij teams om mij heen te zien. Waarom loopt het bij het ene team wel en bij het andere niet? Wat wordt er gevoeld, maar niet gezegd? Waarom haakt de één aan en de ander af?

Dat is het stuk waar ik graag mee werk. Zorgen dat wat onder tafel zit ook op tafel komt. Liefst een beetje luchtig en met humor. Maar het wordt wel benoemd.

Omdat ik geloof dat teams beter worden als mensen zich onderdeel voelen van het geheel. Als ze zich gezien en gewaardeerd voelen, maar elkaar ook kunnen uitdagen om het beste uit zichzelf en elkaar te halen.

En het mooiste is als dat ook zonder mij blijft gebeuren. Dat mensen na mijn vertrek makkelijker zeggen wat ze denken, elkaar wat eerder opzoeken en samen verder komen.